Ο τερματοφύλακας απέκρουσε πριν γίνει το σουτ (ή, μήπως έκανε λάθος ο θείος Αλβέρτος;)

Είχε δίκιο, τελικά, ο Albert Einstein; (Αν όχι, η διοίκηση της ΑΕΚ οφείλει να ανακαλύψει τον τερματοφύλακα που αποκρούει τα πέναλτι πριν του τα σουτάρουν!)

Διαβάστε το άρθρο

Η κατάρα του Τιτανικού...

Ο Τιτανικός ξεκίνησε το ταξίδι με αίσθημα αλαζονικής σιγουριάς, έχοντας υπερεκτιμήσει τις δυνατότητές του απέναντι στα στοιχεία της Φύσης. Το παγόβουνο –του οποίου ούτε την κορυφή κατάφερε να διακρίνει- τον προσγείωσε απότομα σε μια πραγματικότητα που είτε δεν μπορούσε, είτε δεν ήθελε να δει...

Ο μηχανικός που ανέλαβε να εκτιμήσει την κατάσταση, ήταν σαφής: Η εταιρεία, για προφανείς κερδοσκοπικούς λόγους, είχε εκδώσει περισσότερα εισιτήρια απ’ όσα προέβλεπαν οι διεθνείς κανονισμοί ασφαλείας. Έτσι, για να σωθεί το πλοίο απ’ το ναυάγιο και να προλάβει να φτάσει στη Νέα Υόρκη, θα έπρεπε τώρα να ριχτούν άμεσα στη θάλασσα 220 επιβάτες. Ο κάπτεν Σμιθ βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο ηθικό ζήτημα: Με ποια κριτήρια θα επιλέγονταν αυτοί οι μελλοθάνατοι, τη στιγμή που όλοι όσοι επέβαιναν στο πλοίο είχαν πληρώσει κανονικά το εισιτήριό τους και βρίσκονταν καθ’ όλα νόμιμα στις θέσεις τους;

Στο μεταξύ, το πλήρωμα ενός εμπορικού που έπλεε εκεί κοντά, αντιμετώπισε με μια δόση χαιρεκακίας την κατάσταση: «Άστους να πνιγούνε όλοι! Μου ήθελαν και ταξιδάκι με πλοίο πολυτελείας, τη στιγμή που εμείς εδώ μπαρκάρουμε σήμερα στον σκυλοπνίχτη και δεν ξέρουμε αύριο τι μας ξημερώνει!»

Λίγες μέρες αργότερα, ο μεγαλομέτοχος της πλοιοκτήτριας εταιρείας Γουάιτ Σταρ, Μπρους Ισμέι –ο οποίος ταξίδευε με τον Τιτανικό και είχε, φυσικά, διασωθεί απ’ το ναυάγιο- έδινε άνετος και χαμογελαστός συνέντευξη τύπου στη Νέα Υόρκη. Έτσι όπως κάποιοι άλλοι σήμερα, σε κάποια ιστορική χώρα της Ευρώπης, εκπροσωπώντας τις δύο άκρες του αμαρτωλού μεταπολιτευτικού της πολιτικού διπόλου, δίνουν ανερυθρίαστα ομιλίες και συνεντεύξεις στα πλαίσια διεθνών εκθέσεων, και αύριο θα είναι και πάλι έτοιμοι να εκφωνήσουν ψεύτικους, χιλιοακουσμένους προεκλογικούς λόγους...

Θεέ μου, ποιος καταράστηκε αυτή τη χώρα να ανακαλύψει το πολίτευμα που την σκότωσε;

Η παιδεία που δεν ανοίγει τις πόρτες στο αύριο...

Ο Στέλιος ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας, φανατικός "γαύρος", έχει καιρό πια να με πειράξει για την ΑΕΚ. Ίσως γιατί ακόμα και η καζούρα προϋποθέτει ένα αίσθημα ανταγωνισμού. Το μόνο αίσθημα, όμως, που κατάντησε να εμπνέει η ομάδα μου στους αντιπάλους της είναι ο οίκτος...

Η πραγματική λατρεία του Στέλιου, όμως, είναι τα δύο εξαιρετικά παιδιά του. Όνειρό του είναι να τα δει να πετυχαίνουν στη ζωή τους όσα δεν μπόρεσε να πετύχει εκείνος. Πιστεύει πως το κλειδί της επιτυχίας είναι μια καλή μόρφωση, και τον κάνει ιδιαίτερα αισιόδοξο το γεγονός ότι και τα δύο είναι πρώτοι μαθητές στο σχολείο τους. Πόση αισιοδοξία, όμως, επιτρέπει σ' ένα γονιό η σύγχρονη μιζέρια των DVD και της ξεχαρβαλωμένης δημόσιας εκπαίδευσης; Κι ακόμα κι αν η γνώση, τελικά, κατακτηθεί, πόσες ευκαιρίες θα δοθούν αύριο σε έναν προικισμένο νέο που θα πρωτοβγεί στο στίβο της ζωής;

Οι σκέψεις αυτές αποτυπώνονται σε ένα (μάλλον μελαγχολικό) άρθρο. Διαβάστε το εδώ.

Πάμε Βαϊμάρη;

Η χώρα βυθιζόταν όλο και πιο πολύ στην οικονομική ύφεση, αλλά και στην εθνική ταπείνωση που την είχαν καταδικάσει οι Ευρωπαίοι εταίροι της... Η ανεργία κάλπαζε με αυξανόμενους ρυθμούς, και ο λαός βίωνε συνθήκες πρωτόγνωρης εξαθλίωσης... Σαν να μην έφταναν αυτά, η αναρχία έσπερνε το χάος στους δρόμους, και η εύθραυστη Δημοκρατία φαινόταν αδύναμη να αντιμετωπίσει την κατάσταση...

...Η συνέχεια της ιστορίας αφιερώνεται σε αλαζόνες πολιτικούς, αμήχανες κυβερνήσεις, καιροσκοπούσες αντιπολιτεύσεις, εγωκεντρικούς συνδικαλιστές, κενολογούντες διανοούμενους και κακομαθημένους πολίτες. Αν νομίζετε πως η Βαϊμάρη πέφτει μακριά, ξεδιπλώστε το χάρτη στο τραπέζι και θα δείτε πως απέχει μόνο λίγα εκατοστά του μέτρου! Και, αν εξακολουθείτε να είστε δύσπιστοι, διαβάστε:

Το άρθρο 120 και η Ελληνική Δημοκρατία της Βαϊμάρης…

Του Δημήτρη Δεληγιάννη

Πόσο απέχει η Βαϊμάρη, η πόλη του Σίλλερ και του Γκαίτε από την Αθήνα των τελευταίων ημερών; Για κάποιους πολύ. Για άλλους απελπιστικά λίγο. Το φάντασμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου γεννιόταν στην ηττημένη Γερμανία, μοιάζει σήμερα να πλανάται πάνω από τα αθώα θύματα της Marfin, σε μια χώρα που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της.

Η τραγική κατάληξη αυτής της αδύναμης δημοκρατίας είναι γνωστή. Ένας πληγωμένος λαός, διαλυμένος οικονομικά, και ενοχοποιημένος για έναν παγκόσμιο πόλεμο, προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του. Σοσιαλδημοκρατικές και συντηρητικές κυβερνήσεις εναλλάσσονταν μέσα σε ένα σκηνικό διαφθοράς, αλλά και επίπλαστης ευημερίας χάρη στην εξωτερική οικονομική βοήθεια. Μέχρι το κραχ της Γουώλ Στρητ το 1929, που οδήγησε την εξαρτημένη από εξωτερικά δάνεια οικονομία στην κατάρρευση. Η ανεργία, η βία και η διαφθορά διέλυσαν την αναιμική δημοκρατία. Οδήγησαν στην έξαρση του εθνικισµού, στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία..

Πολλά χρόνια μετά οι καταστάσεις έχουν τις αναλογίες τους. Η Ελληνική Δημοκρατία μοιάζει να περνά τη δική της φάση της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Η εναλλαγή των κομμάτων… Το σκηνικό της διαφθοράς… Η επίπλαστη ευημερία που τινάζεται στον αέρα από ένα νέο κραχ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού… Η απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών… Το οικονομικό τέλμα και η κοινωνική οπισθοδρόμηση που οδηγούν στην παρακμή και στην αποσύνθεση, στη φτώχεια και στην ανεργία, στην ματαίωση, στην εγκληματικότητα, στον ρατσισμό.

Ο λαϊκισμός είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις η εύκολη λύση. Σε όλες του τις εκδοχές. Στις άναρθρες κραυγές των πρωινάδικων και στην ανέξοδη συνθηματολογία επαγγελματιών «επαναστατών». Το ίδιο εύκολη και η στοχοποίηση των άλλων, όλων όσων νομίζουμε πως μας έφτασαν στη σημερινή τραγική κατάσταση. Στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στοχοποιούσαν τους ειρηνιστές, τους κομμουνιστές και τους Εβραίους. Στη σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία μας φταίνε οι ξένοι, οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές, οι δημοσιογράφοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, η Βουλή.

Η δημοκρατία, όμως, είναι ένα πολίτευμα με συγκεκριμένους κανόνες. Δεν λειτουργεί με αφορισμούς και ισοπεδωτικές κριτικές. Ας απαιτήσουμε από την εκλεγμένη κυβέρνηση, ανεξάρτητα από την όποια αναγκαιότητα των οικονομικών μέτρων, την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου που τόσο βάναυσα έχει προσβληθεί. Πώς όχι; Και ας οδηγηθούν επιτέλους στη δικαιοσύνη συγκεκριμένοι διεφθαρμένοι πολιτικοί, φοροφυγάδες επιχειρηματίες και επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι… Ας μιλήσουμε με λόγια καθαρά για τη διάλυση της εκπαίδευσης, των νοσοκομείων, της γεωργίας. Ας ψάξουμε για το τι έγινε με τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων. Ας μας εξηγήσει ο Υπουργός Πολιτισμού τι εννοούσε όταν έλεγε πως οι Μεσογειακοί Αγώνες θα γίνονταν για να φουσκώσουν οι τσέπες κάποιων. Και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους για τους διπλούς μισθούς τοπικών αρχόντων, για τους διορισμούς συγγενών και φίλων, για εργολάβους και πανάκριβα έργα που καμία χρησιμότητα δεν έχουν. Όλα αυτά καλά… Το σύνθημα όμως για το κάψιμο της Βουλής είναι κάτι το διαφορετικό. Το γκρέμισμα των δημοκρατικών θεσμών, η γενική απαξίωση της δικαιοσύνης και του κοινοβουλευτισμού δεν μπορεί να δικαιολογηθούν από την σίγουρα ελλειμματική τους λειτουργία.

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης δεν ανατράπηκε από τους ναζί, τους «ανθρώπους με τα καφέ». Κατέρρευσε μόνη της, γιατί τη στιγμή της αλήθειας σχεδόν κανείς δεν ήταν έτοιμος να μείνει ακλόνητος και να την υπερασπιστεί. Ο Νόαμ Τσόμσκι έχει από καιρό προειδοποιήσει ότι με την επιβολή του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης ο κόσμος έχει πάρει έναν δρόμο που απειλεί τη δημοκρατική ομαλότητα. Η έκπτωση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στην αξία της ζωής έχουν γίνει ένα ανεξέλεγκτο όπλο μαζικής καχυποψίας, που μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή. Τα μηνύματα μίσους είναι εύκολο να γίνουν κυρίαρχα. Και η ακροδεξιά καιροφυλακτεί. Και ίσως βέβαια να έχει δίκιο η Αλέκα που μιλάει για τις ανεπάρκειες του Συντάγματός μας. Όμως, αυτή τη δύσκολη ώρα δεν υπάρχουν τα περιθώρια για πολλά λόγια. Το άρθρο 120 του Συντάγματος, το παλιό, εμβληματικό 114, είναι σαφές. Η ευθύνη δεν είναι των άλλων. Η ευθύνη είναι δική μας: “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που έχουν όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία”. Η αριστερά, οι διανοούμενοι, οι δημοκρατικοί πολίτες σε όλες τις ταραγμένες εποχές του παρελθόντος το ήξεραν. Η σιωπή είναι εκκωφαντική. Και πρέπει να σπάσει. Η Σιωπή των Αμνών…. Η σιωπή της Βαϊμάρης...

(Πηγή: http://fanisx.wordpress.com/2010/05/10/weimar/)

Αν πάλι βαριέστε το διάβασμα, μη στενοχωριέστε: σας έχουμε και video! Ιδιαίτερα επιμορφωτικό για όσους πιστεύουν ακόμα πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα...


Hitler's Road to Power (in Greek) by costaspap

Πού είναι ο τερματοφύλακας, οέο;

Αθάνατες σκηνές του Ελληνικού σινεμά!

...Όσες μπορέσαμε να χωρέσουμε σε ένα video που η διάρκειά του να μην ξεπερνά τη μία ώρα, σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές του ιστότοπου που το φιλοξενεί. Δεν αποκαλύπτω εξαρχής τα περιεχόμενα του video, μη θέλοντας να χαλάσω το στοιχείο της έκπληξης που πάντα προσδίδει ενδιαφέρον...

Κουΐζ:

1. Ποιος εμφανιζόμενος ηθοποιός υπήρξε τερματοφύλακας της ΑΕΚ (μιλάμε για τη δεκαετία του '30) και φανατικός οπαδός της;
2. Ποιος εμφανιζόμενος κωμικός έπαιξε στα "τσικό" της ΑΕΚ;
3. Ποιος "αστυνομικός" στο video (υπήρξε και σπουδαίος μίμος) ήταν ΑΕΚ μέχρι το κόκκαλο;
4. Ερώτηση bonus (εκτός video): Ποιος φανατικός Αεκτζής ηθοποιός είναι η "αρκούδα" στην "Οδύσσεια Ενός Ξεριζωμένου", όπου πρωταγωνιστεί ο "δικός μας" Νίκος Ξανθόπουλος;

Απαντήσεις (διαβάστε ανάποδα):

1. "ςορύολαιγορυαΜ" Ο
2. ςαζτνάΠ ςογρώιΓ
3. ςολυοπόνναιΓ ςοσάΤ
4. ςοχάλΒ ςητσένΑ

Καλή διασκέδαση!

Ψάχνει για "συμπαίκτες" στην ΑΕΚ ο Νοτιάς!

- Έρχεσαι, ρε; Σε παίζω ένα τάβλι!

Καφενείο!

- Ώστε χρειάζονται λεφτά; Ευχαρίστως! Πόσο είπες κάνουν οι καφέδες;

Τενεκέδες... πολυτελείας!

 Σάββατο βράδυ, γύρω στις 8. Ανεβαίνω πεζός την Ερεχθείου προς Ακρόπολη. Την ώρα που περνώ αμέριμνος τη διασταύρωση με Φράττι, ένας πολυτελής, γυαλιστερός τετράτροχος τενεκές, που ανεβαίνει με χίλια(!) την Ερεχθείου, στρίβει απότομα δεξιά χωρίς καν να κάνει τον κόπο να κόψει ταχύτητα. Ευτυχώς, η παλιά μου ενασχόληση με το ποδόσφαιρο και οι ατέλειωτες πεζοπορίες που κάνω ακόμα, μου επέτρεψαν αρκετή ευκινησία ώστε να προλάβω να φτάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο αντί στο... ΚΑΤ! Όσο για την κινούμενη πολυτελή λαιμητόμο, ανοίγει το παράθυρο του οδηγού και ακούγεται η βροντώδης φωνή του ανεγκέφαλου, υποκοσμικού, επίσης τενεκέ να κραυγάζει την συνήθη Ελληνική τρισύλλαβη προσφώνηση που, αν από παροξύτονη την κάνεις οξύτονη, σημαίνει "απαλά" ή "όχι σκληρά", ή κάτι τέτοιο!

Και τότε, μια φαρμακερή σκέψη πέρασε σαν αστραπή απ' το μυαλό μου: Αλήθεια, πόσο "κακό" πράγμα είναι η χρεοκοπία ενός λαού όπου η παρά φύσιν ευκολία πλουτισμού επέτρεψε στους κάθε λογής "τενεκέδες" να συμπεριφέρονται ως επίγειοι θεοί; Στην Αμερική άκουγα συχνά να λένε, "what goes up goes down"! Τώρα είμαστε στη φάση του "down", πληρώνοντας τον αλόγιστο υπερκαταναλωτισμό κάποιων (πολλών) άξεστων, απαίδευτων υποκοσμικών στοιχείων. Μα, μαζί με τα ξερά, θα καούν (δυστυχώς) και τα χλωρά...

Κάτι ξέχασαν...

Γρανίτσες, Νικολαΐδηδες και Χατζηχρήστοι...

Την γκρέμισαν μα ξέχασαν να την ξαναχτίσουν!

(Πηγή Φωτο)

Να τι φταίει πάλι!

- Είδατε που σας τα 'λεγα; Τώρα φαίνονται τα αποτελέσματα της κακής προετοιμασίας που έκανε η ομάδα πέρυσι το καλοκαίρι!

ΥΓ: Ευτυχώς που το φιλικό δεν ήταν πάλι με την Καλλιθέα!

Photo: aek365.gr