Η τρόικα έδρασε σαν χασάπης στην Ελλάδα!

- Μάλιστα, κυρία, το ζύγισα. Γύρω στο 28% ήταν τον Οκτώβριο. Να το τυλίξω;

(Διαβάστε σχετικά)

Σταματούν τα έργα για τον "Ναό";

Μου το έστειλε ο φίλαθλος του Εργοτέλη - και οπαδός του καλού ποδοσφαίρου - Γ. Σφακιανάκης. Ομολογώ πως το βρήκα πολύ αστείο! Τον ευχαριστώ.

Η Αριστερά και ο φετιχισμός των λέξεων…

Του Γιάννη Σιδέρη

Φραστικό επεισόδιο στη Βουλή όταν συνδικαλιστής πρόεδρος των Συνοριακών Φυλάκων, χρησιμοποίησε τον όρο «λαθρομετανάστευση», στον οποίο αντιτάχθηκε η αντιπρόεδρος της επιτροπής για τα δικαιώματα του Ανθρώπου. Εκεί παρενέβη ο Χρυσαυγίτης και στη συνέχεια βουλευτές και της ΔΗΜΑΡ, και φυσικά αρπάχτηκαν! (τα ονόματα δεν έχουν σημασία).

Μια λέξη της καθομιλουμένης, που ανιχνεύεται δημοσιευμένη σε ελληνικές εφημερίδες ήδη από το 1917, όπως μας πληροφορούν έγκυροι ερανιστές της ελληνικής γλώσσας, φορτίστηκε άνευ λόγου με τεράστιο ιδεολογικό βάρος. Η Αριστερά, εξ ορισμού διεθνιστική και ανθρωπιστική, κατέβαλε ειλικρινή προσπάθεια να νομιμοποιήσει την ύπαρξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Στην προσπάθειά της αυτή ποινικοποίησε την εκφορά της λέξης «λαθρομετανάστης», αφού λέει δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, και μόνο τα εμπορεύματα είναι λαθραία.

Ο καθείς που τη χρησιμοποιούσε στην καθημερινή του ομιλία, αντιμετώπισε επιθετικούς χαρακτηρισμούς, γινόταν αυτομάτως φασίστας, ρατσιστής, ναζιστής, φυλετιστής και άλλα εύοσμα και υποτιμητικά!

Παραδόξως, ωστόσο, από τους ίδιους χώρους δεν συνάντησαν την ίδια αντίδραση, δεν ζητήθηκε να εξοστρακιστούν από το ελληνικό λεξιλόγιο, ούτε συγκέντρωσαν την μήνιν των προοδευτικών και ανθρωπιστών, λέξεις όπως λαθρεπιβάτης, λαθραναγνώστης, λαθροκυνηγός, λαθραλιεύς, κ.α. Προφανώς με αυτές δεν ετίθετο υπό αμφισβήτηση η ανθρώπινη ιδιότητα όσων επιδίδονταν σε αυτά!

Είναι η προσφιλής τακτική, όταν δεν κατανοούμε το πρόβλημα, παίζουμε με την έννοια των λέξεων…

Έχω ιδίαν πείραν της άλογης επιθετικότητας εναντίον όσων εκφέρουν τη λέξη: Σε ιντερνετικό μου δημοσίευμα, ανέφερα πως ο λαός χρησιμοποιεί τη λέξη, χαρακτηρίζοντας έτσι αυτούς που περνούν τα σύνορα λαθραία, και δεν θεωρεί λαθραία την ανθρώπινη υπόστασή τους, ούτε η χρήση της λέξης αποδίδει κατωτερότητα σε αυτούς – Ως επικύρωση των ισχυρισμών μου ανέφερα ότι και ο δικός μου πατέρας, παιδί της κατοχής, με γονείς σφαγιασθέντες από τους Γερμανούς κατά τη σφαγή του Διστόμου, υπήρξε επ΄ ολίγον, λαθρομετανάστης. Ο ίδιος και όλη η οικογένεια, λέγαμε ότι είναι λαθρομετανάστης στην Αμερική! Και, όμως, η αντιμετώπιση που είχα και οι φραστικές επιθέσεις που δέχτηκα από τους «ανθρωπιστές» του διαδικτύου, θα τις δεχόταν μόνο ένας …πατροκτόνος- και αν τις δεχόταν σε τέτοια ένταση. Ίσως να του αναγνώριζαν και κάποια ελαφρυντικά, ενώ χρησιμοποίηση της λέξης δεν δικαιολογούσε κανένα!

Φυσικά, οι τάσεις της κοινωνίας δεν καθορίζονται από τις λέξεις αλλά από τα ζέοντα κοινωνικά προβλήματα, και το μεταναστευτικό είναι ένα από αυτά. Η γιγάντωση της Χρυσής Αυγής το αποδεικνύει, έστω και αν κάποιοι κοινωνιολογούν υποστηρίζοντας ότι ο φασισμός και ο ρατσισμός προϋπήρχε στο συλλογικό ασυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας. Και να υπήρχε, πάντως, δεν είχε εκδηλωθεί. Η φτώχεια και το μεταναστευτικό τα αναρρίπισαν και τα έβγαλαν στην επιφάνεια.

Αντί η Αριστερά, και δη η μέλλουσα να κυβερνήσει, να αναλίσκεται σε πολέμους λέξεων, μήπως θα ήταν σωτήριο να εντρυφήσει και να καταστρώσει μια ολοκληρωμένη πολιτική επί του θέματος; Γιατί τα μόνα ευκρινή που έχει πει ως τώρα είναι: Η έκκληση για ειδική Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. (η σύγκληση της οποίας, όμως, επαφίεται στις καλές προθέσεις των εταίρων), και η πρόθεση να τους παράσχει ως κυβέρνηση ταξιδιωτικά έγγραφα, προκειμένου να μεταβούν στον επιθυμητό τους προορισμό, τις χώρες της Δύσης.

Και μετά θα έρθουν κι άλλοι δυστυχισμένοι, και άλλοι. Πόσο θα είναι ικανή να διαχειριστεί μια αέναη ροή, γιατί τέτοια θα γίνει, αφ’ ης στιγμής πέσει σύρμα στους απόκληρους του Τρίτου Κόσμου, πως με το που θα πατήσουν το πόδι τους στη χώρα μας, θα τύχουν της εύνοιας του ευρωπαίου πολίτη;


Σχόλιο αναγνώστη:

Μια χώρα είναι όπως ένα σπίτι. Στην αγγλική οι έννοιες σπίτι και πατρίδα είναι ταυτόσημες (home). Δεν μπαίνεις σε ένα σπίτι απρόσκλητος εάν δεν είναι το δικό σου σπίτι. Και κυρίως δεν μπαίνεις από το παράθυρο. Δεν πηδάς από την μπαλκονόπορτα. Δεν δίνεις μια κλωτσιά στην πόρτα, εγκαθίστασαι και μετά φέρνεις και τους συγγενείς σου. Ακόμη και αν πρόκειται όχι για σπίτι αλλά για παράγκα (που όμως δεν σου ανήκει).
Πώς μπαίνεις λοιπόν σε ένα σπίτι; Πρέπει κατ αρχή να δείξεις ποιος είσαι, να πεις τι θέλεις, πόσο θα μείνεις, να ρωτήσεις εάν σε θέλουν, να περιμένεις να σε καλέσουν και αφού χτυπήσεις το κουδούνι ή πάρεις τηλέφωνο να περιμένεις να σου ανοίξουν, εφόσον κρίνουν ότι έχουν τα περιθώρια να σε δεχτούν ισότιμα.
Όταν αυτά που προανέφερα δεν τηρούνται, σημαίνει ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο του σπιτιού μας (δηλαδή της χώρας μας) και αυτή είναι η ουσία του προβλήματος. Όλα τα άλλα είναι υποκριτικά.

Πηγή: Aixmi.gr

Η γνώμη ενός φιλάθλου για τη συνέντευξη...

Από τον αναγνώστη Μπάμπη Α., οπαδό και παλιό αθλητή του Ολυμπιακού με ανοιχτό μυαλό και φιλοσοφημένη σκέψη, έλαβα ένα σχόλιο (συνοδευόμενο από σχετικό video) για τη συνέντευξη "Συστημικά λάθη και πολιτικά ερείπια: Η εξομολόγηση ενός αντισυμβατικού ψηφοφόρου..." που δημοσίευσα πρόσφατα στον Parsifal (αφού κανένα γνωστό "δημοκρατικό" site δεν δέχθηκε να τη φιλοξενήσει...). Τον ευχαριστώ και παραθέτω το εξαιρετικό σχόλιό του, καθώς και το ενδιαφέρον video:

Ειλικρινή συγχαρητήρια. Πολύ καλή δουλειά!

Ο Σταύρος Λυγερός το είχε πει, πολύ πετυχημένα, όταν περπάταγες το βράδυ στον Άγιο Παντελεήμονα και συναντούσες 80% (χωρίς υπερβολή) αλλοδαπούς ανθρώπους (άνθρωποι βέβαια και αυτοί) αλλά με άλλη συμπεριφορά και ίχνος συμπεριφοράς φιλοξενούμενου, και από την άλλη οι "αριστεροί" των Β. προαστίων μίλαγαν για το ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Αυτή είναι η διανόηση της σύγχρονης "αριστεράς"...

Ένας άνθρωπος που δέχεται μουσαφίρηδες στο σπίτι του με ευχαρίστηση και αγάπη θα τους αντέξει πέντε ώρες... μία μέρα... μία εβδομάδα... Όταν αρχίζουν να μένουν και να επιβάλλουν κανόνες στο σπίτι του και του αλλάζουν τις συνήθειές του μέσα στο σπίτι του, τι γίνεται...; Έχουμε δημοκρατία; Αυτά βέβαια για την σύγχρονη "αριστερά" που έχει μπερδέψει αρχές και αξίες Διεθνισμού, είναι ψύλλοι και ο Λαός δεύτερος: πρώτα η αρπαγή της εξουσίας!

Και πάλι μπράβο!

Μπάμπης

Υ.Γ. Υπάρχουν και τέτοιοι αριστεροί (θα έλεγα άνθρωποι εγώ). Και μετά ήρθε η απόλυση...

Όταν η πεταλούδα τίναξε τα φτερά στο Σαράγεβο…

Είχα γράψει, πριν λίγους μήνες, σαν μοιραίο προανάκρουσμα στη «φυγή» – λίγες μέρες μετά – του Γιάννη Καλαμίτση:

«Σε πρωινή εκπομπή του στο ραδιόφωνο (πάνε πολλά χρόνια τώρα), ο αμίμητος Γιάννης Καλαμίτσης είχε θέσει στους ακροατές του ένα κουίζ Ιστορίας: Σε ποια μεγάλη μάχη οι φαντάροι πήγαν στο μέτωπο με… ταξί; Κάποιοι βρήκαν αμέσως την απάντηση, αναγνωρίζοντας τη Μάχη του Μάρνη (Σεπτέμβριος 1914) όπου τα Παρισινά ταξί επιστρατεύτηκαν για να μεταφέρουν ενισχύσεις στον Γαλλικό στρατό. Το Παρίσι έτσι σώθηκε, και η Γερμανία έχασε τη μοναδική ευκαιρία που είχε να κερδίσει τον πόλεμο, και μάλιστα στην πρώτη του σημαντική μάχη! Ύστερα ήρθαν τα φονικά χαρακώματα…»

Συμπληρώνονται φέτος 100 χρόνια από την έναρξη του «Μεγάλου Πολέμου», όπως αποκλήθηκε στην εποχή του (πριν τον φρικτότερο Δεύτερο) ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο πόλεμος αυτός ήταν γεμάτος κρίσιμα γεγονότα (το κουίζ του Γ. Καλαμίτση αναφέρεται σε ένα από αυτά) όπου η πλάστιγγα ισορροπούσε κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού. Αστάθμητοι παράγοντες έκριναν την έκβαση μιας μάχης που, αν το αποτέλεσμά της ήταν διαφορετικό, ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε πάρει αντίθετη τροπή. Προσεκτικά εκπονημένα στρατιωτικά σχέδια (κυρίως των Γερμανών, όπως το σχέδιο Schlieffen) κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο, και κάθε έννοια προβλεψιμότητας είχε χαθεί. Ο «γρήγορος» πόλεμος που θα διαρκούσε «μέχρι τα Χριστούγεννα» μετατράπηκε, έτσι, στο ανελέητο τετραετές σφαγείο των χαρακωμάτων…

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τα χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου παραπέμπουν στο «φαινόμενο της πεταλούδας», κεντρική έννοια στη μαθηματική θεωρία του χάους. Σύμφωνα με αυτό, σε κάποια ασταθή συστήματα μια ελάχιστη διαφοροποίηση στο αίτιο μπορεί να προκαλέσει τεράστια απόκλιση στο αιτιατό. Έτσι, για παράδειγμα, το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας στο Πεκίνο θα μπορούσε, θεωρητικά, να προκαλέσει, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, έναν ανεμοστρόβιλο στο Τέξας! (Οι μαθηματικοί μιλούν για «ευαίσθητη εξάρτηση από τις αρχικές συνθήκες».) Η χαοτική αυτή συμπεριφορά είναι που κάνει τον καιρό τόσο απρόβλεπτο σε ορίζοντα χρόνου που ξεπερνά τις 6-10 μέρες. Γενικά, η απουσία προβλεψιμότητας σε (κατά τα άλλα) ντετερμινιστικά συστήματα συνιστά αυτό που στα μαθηματικά καλείται «χάος».

Στον Μεγάλο Πόλεμο, η μηχανή του χάους πήρε μπρος από την πρώτη κιόλας πιστολιά, όταν ο νεαρός Σέρβος εθνικιστής Gavrilo Princip δολοφόνησε τον Αρχιδούκα Franz Ferdinand και την σύζυγό του, Σοφία, στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1914. Η «πεταλούδα» του πολέμου τίναξε τα φτερά της, ενεργοποιώντας ένα απίστευτο ντόμινο γεγονότων που παρόμοιο δεν έχει να επιδείξει η Ιστορία. Η μία μετά την άλλη, οι Μεγάλες Δυνάμεις σύρονταν στη δίνη του πολέμου με τη δύναμη μιας νομοτέλειας που είχε μεθοδικά προετοιμαστεί μέσα σε ατέλειωτες ώρες μυστικής διπλωματίας, ακολουθώντας στρατηγικά πλάνα που, όπως πρόβλεπαν, θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια την κάθε μια τους στη «σίγουρη» νίκη!

Με το πλεονέκτημα της εκ των υστέρων σοφίας, βέβαια, γνωρίζουμε τώρα τις ατέλειες όλων των στρατηγικών σχεδιασμών της εποχής, οι οποίοι δεν έλαβαν υπόψη μια σειρά παραμέτρων που, όσο κι αν τότε δεν φαίνονταν σημαντικές, αποδείχθηκαν εξόχως κρίσιμες στη συνέχεια. Η αλαζονεία των επιτελείων και η παθητικότητα των πολιτικών μπρος στη σχεδόν δικτατορική συμπεριφορά των στρατηγών, κόστισαν στην ανθρωπότητα την απώλεια μιας ολόκληρης γενιάς που χάθηκε άδοξα στο βωμό του πιο παράλογου πολέμου που γνώρισε η Ιστορία. Και τα χαρακώματα έγιναν έτσι το υπέρτατο σύμβολο της άσκοπης θυσίας…

Η αστάθεια και η μη-προβλεψιμότητα έχουν κάνει και πάλι την εμφάνισή τους στην Ευρώπη, έναν αιώνα μετά την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου. Και, για μία ακόμα φορά, η σκιά της ίδιας ευρωπαϊκής υπερδύναμης πέφτει βαριά πάνω στα έθνη της ηπείρου – ιδιαίτερα στα πιο αδύναμα. Μόνο που τα κανόνια και τα πολυβόλα των Krupp έχουν δώσει τώρα τη θέση τους στον κυνισμό των αγορών, ενώ η σκυτάλη της αλαζονείας πέρασε από τα χέρια ενός πολεμοχαρούς μονάρχη (με ενδιάμεση στάση σε αυτά ενός ημιπαράφρονα ρατσιστή δικτάτορα) στα χέρια κουστουμαρισμένων και γραβατοφορεμένων γραφειοκρατών. Όσο για τα διαμελισμένα πτώματα στα χαρακώματα και στη “no man’s land”, τα αντικατέστησαν οι στρατιές των ανέργων που όλο πληθαίνουν…

Μα, όσο κι αν είναι πολύ μικρές για να γίνουν ορατές, οι πεταλούδες του χάους είναι πάντα εκεί, έτοιμες να τιμωρήσουν την υπερφίαλη βεβαιότητα των ισχυρών. Και, μια σπίθα είναι αρκετή για να ανοίξει η κερκόπορτα της κόλασης, όπως με εφιαλτικό τρόπο διδαχθήκαμε εμείς τον Δεκέμβρη του ’08 και τον Μάη του ’10. Θυμάται, άραγε, η Ευρώπη το ειρωνικό μάθημα της Ιστορίας στο Σαράγεβο; Ή μήπως την ξεγελά η νέα, «ακίνδυνη» μορφή που πήραν οι σφαίρες καθώς μετεξελίχθηκαν σε επιμελώς φιλοτεχνημένα χαρτονομίσματα;

Aixmi.gr

Ένας αποχαιρετισμός...

Τη λέξη "θεά" την έχω πει μόνο σε δύο περιπτώσεις, για δύο πολύ μεγάλες φωνές. Η μία είναι η Barbra Streisand. Η άλλη μας αποχαιρέτησε σήμερα, κλείνοντας τον κύκλο μιας βασανισμένης ζωής...

Καλό ταξίδι, Τζένη Βάνου! Η φωνή σου, που μας την άφησες δώρο, θα συνεχίσει να μας συναρπάζει!

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ο ναζισμός και τα λάθη του πολιτικού συστήματος

Οι εθνικές κρίσεις οδηγούν νομοτελειακά σε πολιτικές ανατροπές και υπερβάσεις. Κάποιες από αυτές είναι σαν τον ήλιο που ανατέλλει δειλά στο τέλος του Götterdämmerung: γεννούν την ελπίδα για ένα καλύτερο «αύριο». Για παράδειγμα, η Κυπριακή τραγωδία του ’74 – μια από τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές της νεότερης ιστορίας μας – οδήγησε στην ανατροπή της δικτατορίας και στην απαρχή μιας ελπιδοφόρας μεταπολίτευσης για τη χώρα μας (το πώς διαχειριστήκαμε αυτή την ευκαιρία, βέβαια, είναι ένα άλλο ζήτημα...).

Κάποιες φορές, όμως, μια εθνική καταστροφή ανοίγει τα μπαούλα με τους δαίμονες! Φέτος συμπληρώνεται ένας αιώνας από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (ενός πολέμου όπου η απαξιωτική συμπεριφορά των στρατηγών απέναντι στην ανθρώπινη ζωή θα έπρεπε να παρομοιάζεται από τους ιστορικούς με την ανάλογη των Ναζί στο Άουσβιτς!). Η ήττα της Γερμανίας (που αρχικά οδήγησε στο δειλό ξεκίνημα ενός πρωτόγνωρου, για τη χώρα αυτή, δημοκρατικού πειράματος), σε συνδυασμό με την οικονομική καταστροφή (που επιδεινώθηκε ακόμα περισσότερο από την υπερατλαντική οικονομική κρίση), έφεραν στο προσκήνιο της πολιτικής και της παγκόσμιας Ιστορίας τον Χίτλερ και τις ναζιστικές θεωρίες που εκπροσωπούσε...

Η εφιαλτική κρίση που περνά τα τελευταία χρόνια η χώρα μας έχει πολλά κοινά στοιχεία με την περίοδο της Βαϊμάρης στη Γερμανία, αν και οι ιστορικές διαφορές είναι τέτοιες που κάθε ευθεία σύγκριση είναι παρακινδυνευμένη. Υπάρχει, όμως, ένα αδιαμφισβήτητα κοινό στοιχείο: Σαν φίδι δηλητηριώδες ορθώνει και πάλι το ανάστημά του ο ναζισμός! Τον οποίο κάθε άλλο παρά πήρε μαζί του στον τάφο του ο ιδρυτής και κύριος εμπνευστής του... Όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το αρνηθούν για λόγους πολιτικής αυτοπροστασίας, ο ναζισμός τυγχάνει σήμερα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης στη χώρα μας. Συνδέεται άμεσα και μονοσήμαντα με έναν πολύ συγκεκριμένο «πολιτικό» φορέα.

Ο ναζισμός, βέβαια, δεν παρεισέφρησε απρόσκλητα και από την πίσω πόρτα στο πολιτικό σκηνικό: Τον «προσκάλεσαν» οι παθογένειες (με προεξάρχουσα τη διαφθορά) που αφέθηκαν να αναπτυχθούν μέσα στο ίδιο το δημοκρατικό σύστημα. Και του πρόσφεραν άπλετο πολιτικό άλλοθι οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος δεν περιορίζονται, όμως, στη δημιουργία και την εν συνεχεία κακή διαχείριση της κρίσης. Οι δυνάμεις του ναζισμού αξιοποίησαν προς όφελός τους και την αγανάκτηση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας για την υποβάθμιση της ζωής – στα αστικά, κυρίως, κέντρα – λόγω της ανεξέλεγκτης παράνομης μετανάστευσης. Κύριο σύμπτωμα αυτής της υποβάθμισης ήταν η κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας, και μάλιστα στην πιο σκληρή και, συχνά, κτηνώδη εκδοχή της.

Έτσι, ο φορέας του ναζιστικού ιδεώδους μεταμορφώθηκε στη συνείδηση του απροστάτευτου πολίτη σε «φύλακα-άγγελο της γειτονιάς»! Το πέτυχε καλύπτοντας άτυπα και εξωθεσμικά τα κενά και τις αδυναμίες μιας πολιτείας ανήμπορης να προστατέψει τους πολίτες από τις συνέπειες της δικής της αμέλειας που είχε σαν αποτέλεσμα να παραδοθεί η χώρα ανοχύρωτη στο εισαγόμενο έγκλημα. Στην ενδυνάμωση του εγχώριου ναζισμού συνέβαλε και η ηθική και πολιτική κάλυψη που παρείχαν τμήματα κοινοβουλευτικών δυνάμεων σε αντικοινωνικές (ενίοτε, ακόμα και εγκληματικές) συμπεριφορές, στο όνομα ενός αμφίβολου «επαναστατικού προοδευτισμού».

Λίγα ενδεικτικά παραδείγματα: Κάθε δημόσια έκφραση αγανάκτησης για το εισαγόμενο έγκλημα βαφτίστηκε ελαφρά τη καρδία «ρατσιστική συμπεριφορά»... Η καταστροφή και η λεηλασία μιας ολόκληρης πόλης που ακολούθησε τη φρικτή δολοφονία ενός μαθητή, χαιρετίστηκε ως πράξη «υγιούς αντίδρασης», ενώ η εξίσου φρικτή δολοφονία τριών εργαζομένων μέσα σε μια τράπεζα θεωρήθηκε απλά ως «παράπλευρες απώλειες» μιας λαϊκής εξέγερσης... Για να φτάσουμε στον σημερινό παραλογισμό, σύμφωνα με τον οποίο «δεν έγινε και τίποτα» αν κυκλοφορεί ελεύθερα στους δρόμους ένας τρομοκράτης-δολοφόνος, τη στιγμή που κυκλοφορούν ελεύθεροι οι «τρομοκράτες» εκπρόσωποι των δανειστών μας!

Όμως, καμία πολιτική αβάντα δεν μπορεί να συγκριθεί με την ηρωοποίηση μέσω της εικόνας του διωκόμενου. Ας γίνω σαφέστερος: Τον ναζισμό δεν τον εξαλείφει κανείς με νομικά τεχνάσματα. Ούτε με παρόμοια τεχνάσματα προσπαθεί να επιτύχει τον κοινοβουλευτικό του αποκλεισμό. Το μόνο αποτέλεσμα που θα φέρει μια τέτοια πρακτική είναι να τον κάνει να στραφεί απευθείας στην κοινωνία με καταγγελτική ορμή και ενισχυμένο ηθικό προφίλ. Προσφέροντάς του, μάλιστα, επιχειρήματα για να αμφισβητήσει δημόσια το κατά πόσον οι δημοκρατικές δυνάμεις σέβονται την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, αρχή που ο ίδιος ο ναζισμός παραβίασε βάναυσα όποτε και όπου επικράτησε ως πολιτική εξουσία!

Φρόνιμο, επίσης, από πολιτική άποψη, δεν είναι να καθυβρίζονται συλλήβδην οι ψηφοφόροι που έδωσαν στον ναζισμό κοινοβουλευτική δύναμη, χωρίς πρώτα να εξετάζονται προσεκτικά οι λόγοι που τους έσπρωξαν σε μια τέτοια ακραία επιλογή. Και δεν αναφέρομαι εδώ σε άτομα που από πεποίθηση ασπάζονται τις ιδέες του ναζισμού, μα σε καθημερινούς ανθρώπους που, κουρασμένοι, απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι με το υπάρχον πολιτικό σύστημα, διάλεξαν αφελώς τον χειρότερο τρόπο για να το «τιμωρήσουν». Σε μια τέτοια περίπτωση, οι δημοκρατικοί κώδικες υποδεικνύουν την πολιτική καθοδήγηση των ψηφοφόρων, όχι τον εξευτελισμό τους. Ο οποίος, εκτός των άλλων, μόνο τα αντίθετα αποτελέσματα θα επιφέρει!

Αν πράγματι πιστεύουμε στη Δημοκρατία, μέσα από αυτή θα πρέπει να αναζητήσουμε τα μέσα και τα επιχειρήματα που χρειάζονται για να αποδομηθεί ηθικά και πολιτικά ο ναζισμός. Έχοντας, μάλιστα, το στρατηγικό πλεονέκτημα που μας δίνει ο «εντός έδρας» αγώνας στον ναό του πολιτεύματος, το Κοινοβούλιο, από το οποίο θα ήταν λάθος να επιχειρήσουμε να αποκλείσουμε ακόμα και εκείνους που, άμεσα ή έμμεσα, του αμφισβητούν τον λόγο ύπαρξης! Αυτονοήτως, βέβαια, αυτοί που καταλαμβάνουν τα δημοκρατικά έδρανα θα πρέπει να πληρούν και οι ίδιοι τις προϋποθέσεις που το δημοκρατικό ήθος επιβάλλει. Για να μπορούν να αντιμετωπίζουν εκείνους που δεν ισχυρίζονται καν ότι το διαθέτουν...

ΤΟ ΒΗΜΑ

Τα δύο χαμόγελα...

- Το αιωνίως αινιγματικό χαμόγελο...
- Το αιωνίως απόν χαμόγελο...

Κουίζ: Τοποθετήστε τα στη σωστή θέση (δεξιά ή αριστερά)!

Η συνέντευξη ενός "αντισυμβατικού" ψηφοφόρου...

Οι θέσεις μου απέναντι στα πολιτικά άκρα είναι γνωστές, και δεν χρειάζεται να τις επαναλάβω. Όμως, η δημοκρατία δεν πρέπει να κλείνει τα μικρόφωνα σε κανέναν! Ούτε σε κάποιους συμπολίτες μας που, όχι από ιδεολογία αλλά από κόπωση κι απογοήτευση για το υπάρχον πολιτικό σύστημα, στράφηκαν ΩΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ (ΟΧΙ ως μέλη ή οπαδοί!) σε ακραίες κατευθύνσεις, ελπίζοντας σε ένα - κατά τη γνώμη τους - καλύτερο "αύριο" για τη χώρα.

Λειτουργώντας ως οιονεί δημοσιογράφος (κάτι που στ' αλήθεια δεν είμαι!), είχα την ιδέα να καλέσω για μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη έναν τέτοιο "αντισυμβατικό" ψηφοφόρο. Οι απαντήσεις που μου έδωσε έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεν θα πρέπει να αγνοηθούν από τους διαχειριστές της εξουσίας - παρόντες ή μέλλοντες...

Διαβάστε τη συνέντευξη...

Ο Χίμλερ ήταν τέρας ή ερωτευμένος σύζυγος;

Του Θανάση Γκότοβου

Μόλις πριν από λίγες μέρες εντοπίστηκαν στο Ισραήλ προσωπικές επιστολές του Χάινριχ Χίμλερ στη σύζυγό του, 69 χρόνια μετά την αυτοκτονία του τρομερού αυτού δήμιου εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών από Ανατολή και Δύση, κατά κύριο λόγο πολιτών με εβραϊκή ρίζα, αλλά και τσιγγάνων, κομμουνιστών, διαφωνούντων, ομοφυλόφιλων, αιχμαλώτων πολέμου – ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Στα προσωπικά γράμματα στη γυναίκα του, τη Μάργκα, και την κόρη του, τη Γκούντρουν, ο δεύτερος τη τάξει εθνικοσοσιαλιστής του Τρίτου Ράιχ, ίσως μάλιστα ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη ισχύ στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία, γράφει όπως θα έγραφε ένας τυπικός ερωτευμένος σύζυγος, που λατρεύει τη γυναίκα και το παιδί του και δεν θέλει να τους συμβεί κάτι κακό. Χρησιμοποιεί γλώσσα τρυφερή, εκδηλώνει στοργή και φροντίδα, παρηγορεί και καθησυχάζει.

Αν δεν γνωρίζαμε ότι οι επιστολές ανήκουν στον Χίμλερ, και μας ρωτούσαν τι είδους προσωπικότητα κρύβεται πίσω από τα πολύ προσωπικά αυτά κείμενα, θα απαντούσαμε: ένας εντελώς κανονικός άνθρωπος. Ο αντισημιτισμός που φαίνεται καθαρά μέσα στις επιστολές δεν είναι τίποτε ιδιαίτερο, δεν σε προϊδεάζει ούτε για τη σύσκεψη στη βίλα της Βάνζεε στο Βερολίνο, ούτε για τα εκατοντάδες τρένα που για έξι ολόκληρα χρόνια κυλούσαν πάνω στις σιδηροτροχιές από τα δυτικά και τα νότια μέρη της Ευρώπης με ανατολική κατεύθυνση μεταφέροντας Εβραίους, ούτε για τα μεγάλα Γκέτο της Βαρσοβίας και του Λίτσμανστατ, ούτε για τα στρατόπεδα εργασίας και τα στρατόπεδα θανάτου που ήταν σπαρμένα στη Γερμανία, την Πολωνία και στην τότε κατεχόμενη Σοβιετική Ένωση.

Ήταν ο συνηθισμένος αντισημιτισμός της εποχής, που όμως κάποια στιγμή πήρε θεσμικό χαρακτήρα, έγινε νόμος του κράτους, οδήγησε σε δημόσιο στιγματισμό μιας ολόκληρης κατηγορίας Γερμανών πολιτών – των Γερμανών Εβραίων – στην αρχή, και αργότερα στην εκτόπιση και τη θανάτωσή τους.

Οι Έλληνες Εβραίοι δεν αποτέλεσαν εξαίρεση σ’ αυτή τη συστηματική εκστρατεία εξόντωσης που είχε σχεδιάσει και συντόνιζε μέχρι το τέλος ο άνθρωπος που έγραφε στη γυναίκα του τις τρυφερές επιστολές που βρέθηκαν στο Ισραήλ. Σώθηκαν από την καταστροφή μόνο λίγοι, ανάμεσά τους και εκείνοι που αποφάσισαν να ενταχθούν στις αντιστασιακές οργανώσεις του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ του Ζέρβα.

Οι μεγάλες κοινότητες της Θεσσαλονίκης, της Κέρκυρας, της Ρόδου, των Ιωαννίνων, ένα μέρος της κοινότητας των Αθηνών, αλλά και μικρότερες κοινότητες όπως των Χανίων, της Κω, της Αλεξανδρούπολης, της Ξάνθης, της Καβάλας, της Πρέβεζας, της Άρτας, της Λάρισας, της Καστοριάς έσβησαν όταν το παθολογικό μίσος του Χίμλερ και των υποτακτικών του επεκτάθηκε και στους Εβραίους του ευρωπαϊκού Νότου.

Ο Χίμλερ και η κραταιά συμμορία του – οι υπηρεσίες ασφαλείας και τα SS – είχαν αφοσιωθεί μέχρι το τέλος στην ολοκλήρωση του σχεδίου εκκαθάρισης της Ευρώπης από αυτό που όριζαν ως «ξένο σώμα». Ένα σχέδιο που είχε λάβει την ευφημιστική ονομασία «τελική λύση».

Όλες οι διαβεβαιώσεις που είχαν αποσπάσει οι ηγεσίες των εβραϊκών κοινοτήτων από τις στρατιωτικές αρχές κατοχής – τους συμβατικούς διοικητές των γερμανικών δυνάμεων στις πόλεις που διέμεναν οι κοινότητες – αποδείχθηκαν άκυρες, δεν μπόρεσαν να τους προστατέψουν. Και αυτό, παρά τις πολιτικές των ηγεσιών για υπομονή και κατευνασμό, που σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις έφταναν στην ανοιχτή συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής, προκειμένου να διασωθεί κάτι υπέρτερο: το μέλλον της κοινότητας. Αν για τις εβραϊκές ηγεσίες οι Γερμανοί φαίνονταν προς τα έξω «ενιαίοι», στην πραγματικότητα ο Χίμλερ είχε τη δική του ατζέντα για την καταστροφή των Εβραίων, από τη στιγμή που είχε το πράσινο φως του αρχηγού. Δεν λογάριαζε ούτε το πολιτικό, ούτε το στρατιωτικό προσωπικό της χώρας του στην Ελλάδα. Ούτε καν τους προειδοποιούσε πότε θα γίνει η επόμενη «ακτσιόν».

Αυτές τις μέρες γιορτάσαμε τη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος και στην Ελλάδα. Μια μελανή σελίδα της ελληνικής και της ευρωπαϊκής ιστορίας, δίπλα και συνέχεια των πολλών, μικρότερων σε μέγεθος, ολοκαυτωμάτων σε πλήθος μαρτυρικών τόπων της χώρας. Τι νόημα έχει να φέρνουμε ξανά και ξανά στη μνήμη αυτό το θλιβερό ευρωπαϊκό παρελθόν, αναρωτιούνται ορισμένοι. Κάθε χρόνο με τελετουργικό τρόπο καταδικάζονται τα εγκλήματα των εθνικοσοσιαλιστών απέναντι σε αθώα θύματα, μόνο επειδή ανήκαν σε μια συγκεκριμένη κατηγορία, από τη σκοπιά του καθεστώτος αυτού: αποβλητέα.

Παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να διατυπώσει κανείς για τον τρόπο του εορτασμού και κυρίως για το ηθικό ανάστημα κάποιων που αποτίουν τον οφειλόμενο φόρο τιμής στα θύματα – φανταστείτε αξιωματούχους να συμμετέχουν σε παρόμοιους εορτασμούς και αργότερα να αποδεικνύεται ότι την ίδια εποχή εισέπρατταν προμήθειες για εργαλεία του θανάτου από γερμανικές εταιρίες – πιστεύω ότι από μια ηλικία και πάνω έχει νόημα η ένταξη αυτής της θλιβερής σελίδας της Ευρώπης στο σχολικό πρόγραμμα. Όχι μόνο επειδή κάτι τέτοιο αποτελεί χρέος απέναντι στους νεκρούς. Ούτε για να καταδικάζεται μηχανικά ο εθνικοσοσιαλισμός και η ολοκληρωτική πολιτική σκέψη. Αλλά, κυρίως, επειδή μια τέτοια συζήτηση στο σχολείο οξύνει την κριτική σκέψη των μαθητών και συμβάλλει στην παιδεία του πολίτη, όταν καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως:

Πώς είναι δυνατόν ο ίδιος άνθρωπος που γράφει τόσο τρυφερά γράμματα στη γυναίκα και την κόρη του να είναι τόσο εγκληματικά ψυχρός και κυνικός απέναντι στο θάνατο εκατομμυρίων γυναικών και παιδιών που διατάσσει ο ίδιος;

Ποια είναι, τελικά, η ανθρώπινη φύση όταν στην ίδια προσωπικότητα συγκατοικούν τόσο διαφορετικές «φύσεις»;

Αφού η «τελική λύση» για να υλοποιηθεί προϋπέθετε την από κοινού δράση δεκάδων χιλιάδων ατόμων και την ανοχή εκατομμυρίων συμπολιτών τους, τι είναι εκείνο που επιτρέπει σε έναν άνθρωπο – εντελώς κανονικό άνθρωπο – να συμβάλλει σε ένα τέτοιο έγκλημα και, μάλιστα, χωρίς δεύτερες σκέψεις και ενοχές;

Τι ήταν εκείνο που εγκλώβισε τις ηγεσίες των εβραϊκών κοινοτήτων – όχι μόνο στην Ελλάδα – αλλά και τις ηγεσίες των γκέτο να δώσουν βάση στις διαβεβαιώσεις των Γερμανών αξιωματούχων ότι δεν πρόκειται να τους συμβεί κάτι κακό, αν συνεργαστούν;

Τι ήταν εκείνο που έκανε τον ίδιο τον Χίμλερ, πέρα από την αφοσίωσή του στον Χίτλερ, να πιστεύει ότι οι Εβραίοι είναι μια επικίνδυνη εθνότητα που πρέπει να εκλείψει από την Ευρώπη;

Τι ήταν εκείνο που τον έκανε να πιστεύει ότι οι Εβραίοι είναι εκ φύσεως οκνηροί, απατεώνες και παρασιτικοί, που μπορούν και ζουν μια χλιδάτη ζωή εις βάρος του μόχθου άλλων λαών; Και ότι ο πλούτος που διαθέτουν είναι προϊόν κλοπής και απάτης που πρέπει να «αριοποιηθεί» για να αποκατασταθεί η αδικία;

Είναι αυτά τα ερωτήματα που μπορούν να προβληματίσουν τη νέα γενιά για τον πυρήνα του εθνοτικού και του κοινωνικού ρατσισμού, είτε αυτός εμφανίζεται κάτω από τη σβάστικα, είτε κάτω από άλλες, πιο τεχνοκρατικές, σημαίες. Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, κάθε ιδεολογία που νομιμοποιεί την χωρίς όρια και χωρίς αναφορά στις επιπτώσεις άνιση μεταχείριση ανθρώπων στο όνομα κάποιας υπέρτερης αρχής – της φυλής, του έθνους, της πίστης, της «αγοράς» – έχει μέσα της κάτι από τον Χάινριχ Χίμλερ. Το ζήτημα είναι να μπορέσει η νέα γενιά να τον διακρίνει πριν είναι αργά. Πώς θα τον διακρίνει, όμως, χωρίς να τον ξέρει;

Πηγή: Aixmi.gr