Κώστας Τερζάκης, η «φωνή της ΑΕΚ»!

     – Το πρώτο γκολ της ΑΕΚ, ο... !!!

Ο «Αεκτζής» Στέλιος Καζαντζίδης και η «Ολυμπιακάρα» του...

Επειδή εκεί στο "Όλοι μαζί μπορούμε" του Σκάι ετοιμάζουν "μεγαλειώδη" συναυλία στο Καλλιμάρμαρο προς τιμήν του Στέλιου Καζαντζίδη...

...και επειδή τους περισσότερους φίλους της ΑΕΚ διαπερνά ένα ρίγος και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του "Αεκτζή Στελάρα",

ας θυμηθούμε τι είχε δηλώσει το 1963 ο "Στελάρας" στον νεαρό, τότε, δημοσιογράφο Πάνο Γεραμάνη σχετικά με τις ερυθρόλευκες οπαδικές προτιμήσεις του και την πρόθεσή του να συνθέσει τον ύμνο της "Ολυμπιακάρας"!

Σημειώνω ότι γνώριζα προσωπικά τον εκ Χαλκίδος Πάνο Γεραμάνη. Φανατικός Ολυμπιακός, μεν, αλλά πάνω απ' όλα έντιμος δημοσιογράφος που ποτέ δεν θα παραποιούσε γεγονότα για να ικανοποιήσει εκδοτικές επιθυμίες!

Διαβάστε δύο κείμενα που "αλίευσα" στο Διαδίκτυο. Και μετά, όλοι μαζί οι Αεκτζήδες ας πάμε να τραγουδήσουμε στη συναυλία τού... "Όλοι μαζί μπορούμε". Που, εκτός των άλλων, ικανοποιώντας απαιτήσεις ΜΚΟ και κοινών τραμπούκων του περιθωρίου, απέκλεισε την συμμετοχή της Γλυκερίας επειδή αυτή είχε τολμήσει να τραγουδήσει στο Ισραήλ!

https://www.fosonline.gr/plus/moysiki/article/90119/stelios-kazantzidis-sta-xronia-tis-nostalgias-kai-toy-olympiakoy-mas-pics-vids

https://www.katiousa.gr/politismos/mousiki/o-kazantzidis-etoimazei-ton-ymnon-tou-olympiakou-proti-synentefksi-tou-steliou-ston-pano-geramani/

Φρούτα και λαχανικά με γεύση... ΑΕΚ!

 Στο Κουκάκι, απέναντι σχεδόν από τον Αη-Γιάννη, βρίσκεται ένα εντυπωσιακά φροντισμένο οπωροπωλείο. Δεν πρόκειται όμως για ένα κοινό μανάβικο αφού, εκτός των φρέσκων και εύγευστων φρούτων και λαχανικών που διαθέτει, είναι ονομαστό στέκι Αεκτζήδων της περιοχής, στους οποίους προσφέρει τη δυνατότητα να βλέπουν στη μεγάλη οθόνη του καταστήματος τα ματς της ΑΕΚ. Χωρίς αυτό να σημαίνει, βέβαια, ότι το μέρος είναι λιγότερο φιλόξενο για (καλοπροαίρετους) "αλλόθρησκους" οπαδούς!

Δημιουργός του όμορφου Μίνι-Μάρκετ είναι ο μερακλής κυρ-Κώστας, με βοηθό τον πάντα πρόθυμο και αεικίνητο Συμεών αλλά και την πανέξυπνη Μελίνα, εγγονή του κυρ-Κώστα και επίσης φανατική οπαδό της ΑΕΚ. Σε περίοπτη θέση στο βάθος του καταστήματος ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει τον θυρεό της ΑΕΚ, και μάλιστα σε δύο εκδοχές!

Πέρασα χθες από το μαγαζί για να πάρω φρούτα. Και, με την ευκαιρία, έβγαλα μερικές φωτογραφίες του καταστήματος και της Αεκο-παρέας που βρισκόταν εκείνη την ώρα εκεί...

Όταν το σύμπλεγμα δεν μπορεί να κρυφτεί...

Επειδή, ακόμα και τη στιγμή των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του τίτλου από τον ΠΑΟΚ, ο ολίγιστος το ήθος προπονητής Ραζβάν Λουτσέσκου αναμασά το χιλιοειπωμένο παραμύθι περί "κλεμμένου" και "χάρτινου" τίτλου της ΑΕΚ το 2018, παραθέτω την τεκμηριωμένη απάντηση που του είχαμε δώσει τότε. Έτσι, για να μην ξεχνάμε...

https://www.tovima.gr/2018/05/08/opinions/xartinoi-mythoi-gia-ena-dikaio-prwtathlima/

ΑΝΤΙΟ ΝΕΣΤΟΡΑ...

Ο άνθρωπος δεν θέλει να είναι Έλληνας. Ας μην το κουράζουμε...

Σε πρόσφατη συνομιλία σε αμερικανικό podcast, ο κύριος Γιάννης Αντετοκούνμπο, για τον οποίο είμαστε "υπερήφανοι που είναι Έλληνας που διαπρέπει στην Αμερική", δήλωσε υπερηφάνως, με τη σειρά του, ότι θεωρεί τον εαυτό του Νιγηριανό που "έτυχε" να γεννηθεί στην Ελλάδα αλλά ανατράφηκε με τις (προφανώς υπέρτερες) "αξίες και αρχές της Νιγηρίας". Σε παλιότερες δηλώσεις, μάλιστα, είχε αφήσει να εννοηθεί ότι τον ενοχλεί κάπως το μονόπλευρο προσωνύμιο “Greek Freak”.

Πριν τρία χρόνια (Ιούλιος 2020), σε συνέντευξή του σε αμερικανικό κανάλι είχε κάνει άκρως δυσφημιστικές δηλώσεις για την Ελλάδα. Του είχαμε απαντήσει τότε από τις σελίδες μεγάλου ειδησεογραφικού site (που, δυστυχώς, δεν υπάρχει πια).

Διαβάστε το κείμενο:

Μια απάντηση στον Γιάννη (Αντετοκούνμπο)...

Συνελόντι ειπείν: Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσβάλεις έναν λαό, έμμεσοι και άμεσοι. Όταν, π.χ., δηλώνεις υπερήφανος που, αν και μεγάλωσες στην Ελλάδα, πήρες Νιγηριανές αρχές και αξίες, η προσβολή είναι έμμεση. Ακόμα περισσότερο, όταν περιγράφεις τους Έλληνες σαν μία κοινωνία λευκών ρατσιστών (συνέντευξη 2020) η προσβολή είναι αμεσότατη!

Σε ό,τι αφορά το δικό μου σχόλιο, δεν έχω αντίρρηση ο περί ου ο λόγος να αυτοπροσδιορίζεται όπως επιθυμεί. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι τον έχουμε αναγάγει σε απόλυτο σύμβολο σύγχρονης ελληνικότητας ("πιο Έλληνας απ' όλους τους Έλληνες", τον έχουν χαρακτηρίσει κάποιοι). Κι αυτό εκείνος μάς το πετάει τώρα στη μούρη. Δικαίωμά του, βέβαια. Όπως και δικαίωμά μας να μη μας αρέσει...

Κ.

Ζήτησε, άραγε, ποτέ ο "Στρατηγός" μία συγνώμη;

Μέρα που είναι, μου έρχεται στη μνήμη η δήλωση που είχε κάνει, τότε, ένα άλλο μεγάλο "δεκάρι" του ποδοσφαίρου μας, ότι - κατά την άποψή του - εκείνος και όχι ο Μίμης Παπαϊωάννου θα έπρεπε να είχε ανακηρυχθεί ως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα. Η επιλογή του Παπαϊωάννου, είχε πει, ήταν αποτέλεσμα στρεβλής χρήσης και ερμηνείας στατιστικών δεδομένων από την Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS), και συνιστούσε κατάφωρη αδικία εις βάρος του!

Στρατηγέ, είμαι βέβαιος ότι έχεις μετανιώσει χίλιες φορές από τότε για τη μικροπρέπεια που επέδειξες, παρασυρμένος ίσως από στιγμιαία πικρία. Κάποιοι, πάντως, δεν το έχουμε ξεχάσει...

Αντίο τεράστιε Μίμη Παπαϊωάννου. Δεν κλαίμε, μόνο θυμόμαστε, χειροκροτούμε και σ' ευχαριστούμε!

Καλό ταξίδι, Νίκο Ξανθόπουλε...

 Μετά τον Ανέστη Βλάχο, ένας ακόμα μεγάλος ηθοποιός και ένθερμος Αεκτζής έφυγε σήμερα για τις συμπαντικές πολιτείες: το "παιδί του λαού", ο αγαπημένος Νίκος Ξανθόπουλος.

Τον βλέπουμε εδώ σε μία σκηνή από την επική ταινία "Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου", την μοναδική φορά - αν δεν κάνω λάθος - που έπαιξε, έστω για πολύ λίγο, μαζί με τον καλό φίλο και κουμπάρο του, τον Ανέστη Βλάχο. Με τον δεύτερο να είναι αγνώριστος στον ρόλο της... αρκούδας!

Καλό ταξίδι, κύριε Νίκο. Και σ' ευχαριστούμε για όλα τα ωραία που μας πρόσφερες!

Στέλιος Σεραφείδης: "Η ζωή μου όλη"...

Το επιδόρπιο της παρηγοριάς...

 Φτάνοντας στην ταβέρνα του κυρ-Νίκου, στου Φιξ, βρήκα το αφεντικό σε μεγάλα κέφια. Πώς να μην έχει; Το προηγούμενο βράδυ η ομάδα του είχε διασύρει στην Τούμπα την ΑΕΚ. Ή μάλλον τη σκιά, το φάντασμα της ΑΕΚ... Τον πρόλαβα πριν αρχίσει την αναμενόμενη καζούρα:

- Δεν θέλω ν΄ ακούσω κουβέντα σήμερα. Ούτε λέξη!

Καθώς εκείνος γελούσε, εγώ συνέχισα με αυτοσαρκαστική, τώρα, διάθεση:

- Πάντως, για ομάδα που κατέβηκε στο γήπεδο χωρίς προπονητή - γιατί, αυτόν τον ανύπαρκτο που είχαμε δεν τον λες και προπονητή - δεν τα πήγαμε και τόσο άσχημα, έτσι;

- Τι να σου πω, κύριε Κώστα... Το περίμενα δύσκολο αυτό το παιχνίδι, μα τελικά το πήραμε πολύ εύκολα!

Πόσο μικρή έχουν κάνει την ΑΕΚ, σκέφτηκα... Όμως τη χαριστική βολή τη φύλαγε ο κυρ-Νίκος για το τέλος. Σαν σηκώθηκα να πάω να πληρώσω το λογαριασμό, μου λέει:

- Κάτσε, πού πας; Θα σου φέρω και λίγο χαλβαδάκι. Αφού σε πικράναμε χθες, να σε γλυκάνουμε τώρα λιγάκι!

Πού καταντήσαμε... Η ΑΕΚ να μας ανοίγει πληγές και οι αντίπαλοι να μας προσφέρουν βάλσαμο...

Το χαλβαδάκι, πάντως, ήταν ό,τι έπρεπε για να πάνε τα φαρμάκια κάτω!

Καλό Ταξίδι, Ανέστη...

 Αντίο Ανέστη Βλάχο,

ωραίε άνθρωπε

υπέροχε ηθοποιέ

μεγάλε Αεκτζή...

Ένας "προφήτης" Αεκτζής στη γειτονιά μου!

 Η ιστορία που θα αφηγηθώ είναι απολύτως αληθινή, χωρίς δικές μου μεγαλοποιήσεις!

Ο κύριος Λάμπης έχει ταβέρνα στην οδό Φαλήρου, κοντά στο μετρό Συγγρού - Φιξ. Φανατικός Αεκτζής, και άνθρωπος που παρακολουθεί στενά το ποδόσφαιρο και "βλέπει" πράγματα που, για τους περισσότερους τουλάχιστον από εμάς, είναι δυσδιάκριτα. Ας πούμε, διακρίνει τα αόρατα "νήματα" που κινούν τη μπάλα μαζί με το πόδι ή το κεφάλι του ποδοσφαιριστή...

Μερικά παραδείγματα ίσως πείσουν απόλυτα για την ικανότητά του να προβλέπει τα... απρόβλεπτα:

Λίγο πριν το πρόσφατο παιχνίδι της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό στο "Καραϊσκάκη", τον ρώτησα για τις προβλέψεις του. Μου λέει, "γύρω στο 2-0 με 3-0 θα χάσουμε". Πράγματι, μέχρι το 89΄ ήμασταν στο 2-0, και στο 90΄ φάγαμε και το τρίτο με ένα ανόητο πέναλτι!

Μπα, είπα, κοίτα σύμπτωση! Ώσπου, πριν το ματς ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός τον ρώτησα ξανά τι προέβλεπε. "Ισοπαλία θα το φέρουν", μου λέει, "δεν θέλουν να ξεφύγει ο πρώτος, θα χάσει το ενδιαφέρον του το πρωτάθλημα". Το αποτέλεσμα στην Τούμπα ήταν 1-1!

Χθες το μεσημέρι, πάλι, τον ρωτάω αν θα καταφέρναμε κάτι το βράδυ με τον Άρη στο "Χαριλάου". "Απόψε θα κερδίσουμε", μου είπε με ένα φυσικό ύφος σαν να έλεγε το πιο αυτονόητο πράγμα του κόσμου, π.χ., ότι η επόμενη μέρα θα ήταν... Παρασκευή! "Αφού ο Ολυμπιακός έφερε ισοπαλία στην Τούμπα", εξήγησε, "θα συγκρατήσουν τον δεύτερο και θα αφήσουν τους επόμενους να πλησιάσουν, για να έχει ενδιαφέρον". Η ΑΕΚ κέρδισε 0-1!

Αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς, ο κύριος Λάμπης δεν έχει πλουτίσει από το Στοίχημα, αφού δεν έχει αξιοποιήσει επικερδώς το ταλέντο του. Άνθρωπος της σκληρής δουλειάς, εργάζεται σχεδόν 365 μέρες το χρόνο από τα χαράματα ως τα μεσάνυχτα. Ένας μετανάστης που ήρθε πριν χρόνια στη χώρα έχοντας ως μόνο εφόδιο στις αποσκευές του την όρεξη να προκόψει, και το πέτυχε απόλυτα καθώς έγινε ένας άριστος επιχειρηματίας και ένας πολύ καλός οικογενειάρχης. Και πιο Αεκτζής ακόμα κι από μένα!

Με παρακάλεσε να μην αναφέρω το τηλέφωνο της ταβέρνας γιατί όλοι θα παίρνουν τώρα και θα ζητούν προγνωστικά για το Στοίχημα! Σεβόμενος την επιθυμία του, προσδιόρισα μόνο την τοποθεσία του "Ψητομαγειρείου". Αν αγαπάτε το καλό φαγητό, πάντως, δεν είναι δύσκολο να βρείτε τα υπόλοιπα...

Μια ιστορική ρήση και ένα εύλογο συμπέρασμα...

                     

"Κουμάντο κάνει στην ΑΕΚ αυτός που βάζει τα λεφτά"

(Μάκης Ψωμιάδης)

Δηλαδή, στην ΑΕΚ σήμερα θα έπρεπε να κάνει κουμάντο ο... Κανένας!

Μια απάντηση στον Γιάννη (Αντετοκούνμπο)...

Γράφει: Κώστας Παπαχρήστου

Αγαπητέ Γιάννη,

Διάβασα πρόσφατα τα όσα ανέφερες για τη χώρα σου σε αμερικανικό μέσο ενημέρωσης. Και δεν θα τα είχα πάρει είδηση αν δεν τα καθιστούσε γνωστά (σε εμένα, τουλάχιστον) ο θόρυβος που προκάλεσε μία κατάπτυστη, ακραία υβριστική και απόλυτα ρατσιστική ανάρτηση κάποιου ανάξιου Έλληνα «πανεπιστημιακού» με θεσμικό, μάλιστα, ρόλο στην ελληνική πολιτεία. Τον «κύριο» αυτό τον τακτοποίησε όπως του έπρεπε η αρμόδια υπουργός, και δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ περαιτέρω μαζί του. Δεν μπορώ, όμως, να προσπεράσω έτσι εύκολα τις δικές σου θέσεις...

Μεταφέρω εδώ τις δηλώσεις σου, όπως τις διάβασα:

«Η πρώτη φορά που είδα μαύρο άνδρα να οδηγεί αυτοκίνητο, ήταν στις ΗΠΑ. Ήμουν σοκαρισμένος, αναρωτιόμουν τι συμβαίνει εδώ. Με έκανε να αναρωτιέμαι αν η χώρα μου δίνει αρκετές ευκαιρίες σε όσους δεν είναι από εκεί, άρχισα να το σκέφτομαι αυτό. Η Ελλάδα είναι μια χώρα λευκών, μπορεί να γίνει δύσκολη η ζωή κάποιου με το χρώμα του δικού μου δέρματος. Πηγαίνεις σε πολλές γειτονιές και αντιμετωπίζεις αρκετή αρνητικότητα, ρατσισμό. Οι γονείς μου έκαναν τρομερή δουλειά, πάλευαν για εμάς σε καθημερινή βάση. Μας παρείχαν όσα χρειαζόμασταν σαν οικογένεια ακόμη κι αν έπρεπε να πουλήσουν πράγματα στους δρόμους. Η φτώχεια μπορεί να σε ωθήσει στα όριά σου. Δεν είναι διασκεδαστικά, όμως στο τέλος της ημέρας πρέπει να το αποδεχθείς και αυτό κάναμε ως οικογένεια. Είχαμε ο ένας τον άλλο, κάναμε αυτό που έπρεπε.

Οι γονείς μου ήταν παράνομοι, δεν μπορούσαμε να βγάλουμε ένα διαβατήριο ή μια ελληνική ταυτότητα. Όταν είσαι παράνομος στην Ελλάδα, ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να απελαθείς. Ό,τι κι αν έκαναν οι γονείς μου, το έκαναν πολύ προσεκτικά. Όταν είσαι παράνομος δεν θέλεις να περπατάς στον δρόμο, η Αστυνομία μπορεί να σε σταματήσει και να σε στείλει πίσω στη χώρα σου, μπορεί να μην ξαναδείς ποτέ τα παιδιά σου. Αν γύριζα από το σχολείο και δεν έβρισκα τη μητέρα μου, το μυαλό μου έτρεχε. Σκεφτόμουν πού βρισκόταν, αναρωτιόμουν αν ήταν καλά εκείνη και ο πατέρας μου. Πολλές φορές σκέφτηκα ότι θα απελαθούν οι γονείς μου, ευτυχώς αυτή η μέρα δεν ήρθε ποτέ. Σαν οικογένεια βάλαμε τους εαυτούς μας γύρω από ανθρώπους θετικούς, όπως ο ιδιοκτήτης ενός καφέ, ο κύριος Γιάννης. Ήταν δύσκολο και πάντα θα είναι δύσκολο να είσαι μαύρος σε μια χώρα λευκών, έρχονται στιγμές που αισθάνεσαι ότι δεν είσαι αυτός που πραγματικά είσαι. Εγώ γεννήθηκα στην Ελλάδα, δεν έχω πάει ποτέ στη Νιγηρία, πήγα σε ελληνικό σχολείο με τους φίλους μου, η Ελλάδα είναι όσα γνωρίζω. Δεν βγήκα ποτέ από εκείνη μέχρι τα 18 μου.»

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

1. Αν γνωρίζεις κάποιον νόμο που να απαγορεύει σε μαύρο άνδρα να οδηγεί αυτοκίνητο στην Ελλάδα, σε παρακαλώ διαφώτισέ με. Προσωπικά, και σε αντίθεση με εσένα, έχω δει πολλούς τέτοιους οδηγούς (να υποθέσω ότι οδηγούσαν παράνομα;). Όσο για τους μαύρους άνδρες που βλέπεις «σοκαρισμένος» να οδηγούν το αυτοκίνητό τους στις ΗΠΑ, μη σου κάνει εντύπωση: πρόκειται απλά για νόμιμους Αμερικανούς πολίτες που έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες με όλους τους άλλους πολίτες. Αν δεν σου κάνει κόπο, όμως, κάνε μία έρευνα πόσοι από τους παράνομους μετανάστες (π.χ., από το Μεξικό) απολαμβάνουν τα δικαιώματα αυτά. Ή μάλλον, πόσοι απολαμβάνουν τα δικαιώματα των παρανόμων μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα (των μαύρων μη εξαιρουμένων, φυσικά).

2. Αν πιστεύεις ότι η χώρα σου «δεν δίνει αρκετές ευκαιρίες σε όσους δεν είναι από εκεί», θα σου πρότεινα να πας μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και να μετρήσεις τις επιχειρήσεις μεταναστών σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων. Μπορείς, βέβαια, αν δεν βαριέσαι, να επεκτείνεις την έρευνά σου και στην επαρχία. Όμως, υπάρχει εδώ μία σημαντική υποσημείωση: οι ευκαιρίες δίνονται σε εκείνους που σέβονται τους νόμους της χώρας και όχι σε αυτούς που (όπως ο ίδιος παραδέχεσαι) παρανομούν. Και, επειδή δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, σου το ξαναλέω: το ίδιο ισχύει ακόμα περισσότερο στη χώρα που τώρα σε φιλοξενεί και στην οποία διαπρέπεις. Ρώτησε και θα σου πουν...

3. Ρατσισμός σημαίνει να υποτιμάς κάποιον με βάση το χρώμα του. Ακόμα και αν αυτό είναι το λευκό! Το να συκοφαντείς, λοιπόν, μία χώρα ολόκληρη (πλην κυρίου Γιάννη, ιδιοκτήτη καφέ) ως «ρατσιστική», με κύριο επιχείρημα ότι είναι «χώρα λευκών», δεν απέχει πολύ από τον ρατσισμό που καταγγέλλεις. Και, για να έχουμε καλό ρώτημα, πώς ακριβώς βίωσες εσύ τον ρατσισμό; Απ’ όσο γνωρίζω, ο τόπος αυτός σου πρόσφερε μόρφωση, κι εδώ αναδείχθηκε η αξία σου πριν η φήμη σου περάσει τα σύνορα. Και σήμερα είσαι το ίνδαλμα χιλιάδων νέων παιδιών που ονειρεύονται μια μέρα να σου μοιάσουν. Λες να είναι κι αυτά οι εκκολαπτόμενοι «ρατσιστές» του μέλλοντος; Ας σοβαρευτούμε...

4. Δεν γνώριζα ότι αποκλειστικά και μόνο στις «ρατσιστικές» χώρες οι παράνομοι μετανάστες δεν δικαιούνται διαβατηρίου και αστυνομικής ταυτότητας, ενώ «ανά πάσα στιγμή μπορεί να απελαθούν». (Μεταξύ μας, ξέρεις πολλούς μετανάστες που έχουν απελαθεί από την Ελλάδα;) Αν θέλεις, ρώτησε ποιοι σχετικοί νόμοι ισχύουν στις «αντιρατσιστικές» ΗΠΑ. Εκεί όπου και οι μαύροι μπορούν να οδηγούν αυτοκίνητο, όπως λες...

Και τώρα, Γιάννη, επίτρεψέ μου να σου πω μερικά πράγματα σχετικά με αυτό που εσύ αντιλήφθηκες ως «ρατσισμό» στην Ελλάδα. Από την αρχαιότητα ακόμα, οι Έλληνες υπήρξαν φιλόξενος λαός (έχεις ακούσει τον όρο «Ξένιος Ζευς»;). Ο μετανάστης ήταν πάντα καλοδεχούμενος, και οι ντόπιοι ήταν πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί του το λιγοστό ψωμί τους. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, όμως, συντελέστηκε μία δραματική αλλαγή στη σχέση του Έλληνα με τους μετανάστες. Τούτο οφείλεται στο ότι, μαζί με τους ανθρώπους που ήρθαν στη χώρα για να αναζητήσουν με τρόπους τίμιους μία καλύτερη ζωή, εισέβαλαν και τυχοδιωκτικά στοιχεία που, σε μεγάλο μέρος τους, ήταν αδίστακτοι κακοποιοί. Σχεδόν καθημερινά ακούγαμε (και, δυστυχώς, ακούμε ακόμα) για φρικιαστικά εγκλήματα, συχνά με θύματα ανήμπορους ηλικιωμένους. Στο κέντρο της πόλης τα ναρκωτικά πουλιούνται κι αγοράζονται ελεύθερα, ενώ αντίπαλες συμμορίες σφάζονται (κυριολεκτικά) στη μέση του δρόμου για το ποια θα έχει τον πρώτο λόγο στην «αγορά». Σε πολλές γειτονιές της Αθήνας οι κάτοικοι έφτασαν να φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους!

Όταν με τόση ευκολία λες ότι «σε πολλές γειτονιές αντιμετωπίζεις αρνητικότητα και ρατσισμό», αυτό που στην πραγματικότητα εννοείς είναι ότι σε πολλές γειτονιές – κατά κανόνα τις πιο φτωχικές – οι άνθρωποι ζουν μέσα στο φόβο. Και ο φόβος είναι θέμα αυτοσυντήρησης, όχι ρατσισμού!

Και θα σου πω και κάτι που μπορεί να μη σου αρέσει, Γιάννη. Τον αληθινό ρατσισμό δεν τον έζησες εσύ, τον βιώνουν άνθρωποι ανήμποροι κι απροστάτευτοι από την πολιτεία, που κακοποιούνται άγρια ή και δολοφονούνται για λίγα μόλις ευρώ. Λες και η ίδια η ανημπόρια τους – κυρίως λόγω προχωρημένης ηλικίας – τους καθιστά άξιους να αφανιστούν! Κι αν έφτασαν οι άνθρωποι της γειτονιάς να φοβούνται, πια, όλους τους μετανάστες, ας μην το χρεώνουμε αποκλειστικά στους πρώτους. Όταν οι όροι της φιλοξενίας παραβιάζονται, εκείνοι που το διαπράττουν δεν λέγονται πλέον φιλοξενούμενοι αλλά εισβολείς!

Τελειώνοντας, στην Αμερική έγινες δημοφιλής με το αγωνιστικό παρατσούκλι “Greek Freak”. Θα σου πρότεινα να ζητήσεις να αφαιρεθεί το “Greek” (αφήνοντας μόνο του το “Freak”) αν όντως πιστεύεις ότι η χώρα σου, την οποία δυσφημείς αντί να διαφημίζεις στο εξωτερικό, είναι χώρα ρατσιστών. Στο κάτω-κάτω, δεν σε τιμά να δηλώνεις καταγωγή από μια τέτοια χώρα!

Σε διαφορετική περίπτωση, ανακάλεσε άμεσα όλα όσα δήλωσες στην περιβόητη συνέντευξη. Πες ότι ήταν απλά ένα καπρίτσιο της στιγμής, από εκείνα που εύκολα συγχωρούνται στους σταρ. Και τότε όλα τα ξεχνούμε, αν θες.

Αλλιώς, δικαιούμαστε να δηλώνουμε πολύ, πάρα πολύ απογοητευμένοι από σένα...

Ειλικρινά,
Κώστας από την Αθήνα

Η θέση μας για την υπόθεση "Κατερίνα Γκαγκάκη"

Πολλοί αυτόκλητοι συνήγοροι έσπευσαν να υπερασπιστούν την Κατερίνα Γκαγκάκη. Όλοι μιλούν για το "ήθος της" και το "άμεμπτο παρελθόν της" ως τη στιγμή που έκανε κι αυτή, σαν άνθρωπος, το "ένα λαθάκι που δικαιούταν!"

Υπάρχει, όμως, και μία άλλη όψη του ζητήματος, την οποία δεν είναι εύκολο να παραβλέψουμε...

Σ' αυτή τη χώρα αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες όπως μας βολεύει. Ας πούμε, "ρατσιστής" είναι μόνο εκείνος που εκφράζει προβληματισμό για την εκρηκτική αύξηση του μεταναστευτικού. Δεν είναι όμως, π.χ., κάποιος ή κάποια που εκπροσωπεί μία κουλτούρα η οποία χλευάζει δημόσια τα φυσικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων, όταν αυτά δεν ταιριάζουν στα πρότυπα "Ντάνος" ή "Σπαλιάρας". Ή, ακόμα χειρότερα, μιλά με περιφρόνηση για εκείνους που τους πήραν κάπως τα χρόνια και δεν διαθέτουν πια τα κουράγια και τη ζωντάνια που έχει το ευκαιριακό "τεκνό"...

Η χυδαιότητα του τρανταχτού γέλιου και η αισχρότητα της "πλακίτσας" για έναν κατ' ουσίαν βιασμό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω από αυτά κρύβεται ολόκληρη η υποποιότητα της σημερινής ιδιωτικής τηλεόρασης. Και, σε εκείνους που έχουν συμβάλει σε αυτή την υποποιότητα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανατίθενται δημόσια αξιώματα, ιδιαίτερα αν αυτά αφορούν τον ίδιο τον πολιτισμό.

Από αυτή την άποψη, ο Κώστας Μπακογιάννης έκανε μία λανθασμένη επιλογή, ίσως και επηρεασμένος ως ένα βαθμό από το στενό του περιβάλλον. Συνεχίζουμε, εν τούτοις, να τον εκτιμούμε γιατί πιστεύουμε στο ήθος του και την ειλικρίνεια των προθέσεών του.

Όμως, ας γίνει σε όλους μάθημα η θλιβερή αυτή ιστορία...

Διαβάστε σχετικά:

Το ιστορικό της υπόθεσης

Η παραίτηση

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η Μυρτώ, η Τόνια και το ποδόσφαιρο που τιμά τον Άνθρωπο!

Για μία ωραία πρωτοβουλία που βάζει τον Άνθρωπο πάνω από το ποδόσφαιρο...

Γράφω στο «Βήμα» τα τελευταία οκτώ χρόνια. Και, πολλοί από τους παλιούς αναγνώστες θα γνωρίζουν ίσως ότι είμαι οπαδός της ΑΕΚ. Ανήκοντας σε αυτή την κατηγορία, είναι αυτονόητα δύσκολο να «πω καλή κουβέντα» για τον Ολυμπιακό! Μάλιστα, όταν άλλαξε το ιδιοκτησιακό καθεστώς σε αυτή την εφημερίδα, ρώτησα αμέσως τον τότε υπεύθυνο της ηλεκτρονικής έκδοσης αν θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω κείμενα υπέρ της ΑΕΚ και – όποτε έτσι έκρινα – όχι και τόσο κολακευτικά για τον Ολυμπιακό. Μου απάντησε: «Συνεχίστε να γράφετε όπως γράφατε πάντα, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε παρέμβαση. Αυτές είναι οι κατευθύνσεις που έχουμε!»

Σήμερα, εν τούτοις, εγώ ο εξ απαλών ονύχων Αεκτζής έχω μόνο καλά λόγια να πω για τον Ολυμπιακό και την πολύ ανθρώπινη πρωτοβουλία του στον πρόσφατο (27/10/2019) ποδοσφαιρικό αγώνα με την ΑΕΚ στο Στάδιο (δεν δέχομαι την ιστορικά υποβιβαστική λέξη «γήπεδο») Καραϊσκάκη.

Αντιγράφω από ανάρτησή μου στα social media:

«Η Μυρτώ είναι οπαδός της ΑΕΚ...

Η Τόνια είναι οπαδός του Ολυμπιακού...

Τις ενώνει ένα αναπηρικό καρότσι, και τις έφερε κοντά η υπέροχη πρωτοβουλία της ΠΑΕ Ολυμπιακός πριν την έναρξη του ντέρμπι Ολυμπιακού-ΑΕΚ στο ‘Καραϊσκάκη’. Την πρωτοβουλία αυτή δικαιώνει το ζεστό χειροκρότημα των φιλάθλων στις εξέδρες.

Ένα τεράστιο ΕΥΓΕ στον Ολυμπιακό! Γιατί, τίποτα – ακόμα και το ποδόσφαιρο – δεν στέκει πάνω από τον άνθρωπο...»

Δείτε το video:



Ένας καλός φίλος σχολίασε ότι, κατά τη γνώμη του, η εκδήλωση δεν ήταν παρά «ζήτημα μάρκετινγκ». Του απάντησα ότι δεν έχω την παραμικρή πρόθεση να αποδυθώ σε δίκες προθέσεων, και ότι μου αρκούσε πως αυτό που είδα ήταν απλά πολύ όμορφο. Συμπληρώνω εδώ ότι, προσωπικά, τίποτα δεν με παρέπεμψε στο «μάρκετινγκ». Πολύ περισσότερο όταν στην υπέροχη αυτή γιορτή συμμετείχαν αυθόρμητα και οι ίδιοι οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού. Ας δεχόμαστε, λοιπόν, το καλό όπου το συναντάμε, χωρίς να αναζητούμε σκελετούς στα ντουλάπια...

Αναμένω ανάλογη εκδήλωση από την ΠΑΕ ΑΕΚ στο παιχνίδι του δεύτερου γύρου στο ΟΑΚΑ – ελπίζω οι δύο ηρωικές αγωνίστριες της ζωής να το τιμήσουν κι αυτό με την παρουσία τους. Και ελπίζω κι αναμένω, επίσης, να δω επιτέλους την ΑΕΚ να παίζει μπάλα σε ένα ντέρμπι! Κι ας μη νικά πάντα, βρε αδερφέ...

ΤΟ ΒΗΜΑ

Συγκίνηση με την Μυρτώ και την Τόνια στο "Καραϊσκάκη"!

Η Μυρτώ είναι οπαδός της ΑΕΚ...

Η Τόνια είναι οπαδός του Ολυμπιακού...

Τις ενώνει ένα αναπηρικό καρότσι, και τις έφερε κοντά η υπέροχη πρωτοβουλία της ΠΑΕ Ολυμπιακός πριν την έναρξη του ντέρμπι Ολυμπιακού-ΑΕΚ στο "Καραϊσκάκη". Την πρωτοβουλία αυτή δικαιώνει το ζεστό χειροκρότημα των φιλάθλων στις εξέδρες.

Ένα τεράστιο ΕΥΓΕ στον Ολυμπιακό! Γιατί, τίποτα - ακόμα και το ποδόσφαιρο - δεν στέκει πάνω από τον άνθρωπο...

Αντώνης Αντωνίου: Ένας μεγάλος Αεκτζής!

Ενήλικος στο δωμάτιο, με ευθύνη ανηλίκου...

Ένας "ταξιδιωτικός οδηγός" για υποψήφιους θεατές μίας αμφιλεγόμενης ταινίας...

Έστω και για λόγους καλλιτεχνικής περιέργειας, έχω την ειλικρινή πρόθεση να δω σε πρώτη ευκαιρία την αμφιλεγόμενη νέα ταινία του Κώστα Γαβρά. Χωρίς όμως ποτέ να ξεχνώ ποιο είναι το πρόσωπο που η ταινία αυτή επιχειρεί να ηρωοποιήσει, μετατρέποντας έναν κυνικό, υπερφίαλο και νάρκισσο τυχοδιώκτη σε ρομαντικό ιδεολόγο επαναστάτη που, ως νέος Siegfried στο Götterdämmerung, τολμά να τα βάλει ολομόναχος με δυνάμεις πολύ πιο μεγάλες από εκείνον - και πέφτει ηρωικώς μαχόμενος!

Δεν θα ξεχάσω, για παράδειγμα, τον δόλιο τρόπο με τον οποίο μας αποκοίμισε βεβαιώνοντας ότι οι τράπεζες δεν επρόκειτο να κλείσουν, αφού κάτι τέτοιο "δεν προβλεπόταν". Και, στη συνέχεια, τον αυτάρεσκο κομπασμό του, «Αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες» (“Honey, I just shut the banks”)! Κι εγώ, αφελής, καλόπιστος και αμελής συνάμα, που δεν είχα φροντίσει ως τότε να βγάλω κάρτες ή να μαζέψω λίγα μετρητά κάτω από το στρώμα, έζησα για μέρες κυριολεκτικά την εμπειρία της πείνας μετρώντας τα ψιλά στο πορτοφόλι μου για ένα κουλούρι ή μία τυρόπιτα, αφού βρέθηκα σχεδόν δίχως χρήματα (θα πήγαινα Δευτέρα πρωί στην τράπεζα να πάρω, τρομάρα μου!) ενώ έπρεπε να εξοικονομήσω και το τελευταίο ευρώ για άλλες ανάγκες σημαντικότερες κι απ' την τροφή (όπως ανελαστικά ιατρικά έξοδα)...

Ξέρω, θα μου πείτε ότι υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι που αισθάνονται τυχεροί αν μπορέσουν να εξασφαλίσουν έστω και το γεύμα μίας τυρόπιτας την ημέρα. Το γνωρίζω και ουδόλως το υποτιμώ ως πραγματικότητα. Όμως, αν κάποτε αποφασίσω να βιώσω την δυστυχία της πείνας του συνανθρώπου, υποβάλλοντας με Παρσιφαλική γενναιότητα τον εαυτό μου σε αυτόβουλη στέρηση τροφής, αυτό θα είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής και όχι αποτέλεσμα της παράλογης ματαιοδοξίας ενός τυχοδιώκτη πολιτικού!

Ξαναγυρνώντας στον "ήρωα" της ταινίας, δεν θα ξεχάσω και τον ανάλγητο κυνισμό με τον οποίο απάντησε σε δημοσιογράφο της τηλεόρασης, όταν ο τελευταίος τον ρώτησε τι θα απογίνουν οι ηλικιωμένοι που μες στην αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού ξεροστάλιαζαν με τις ώρες στις ουρές έξω απ’ τις τράπεζες. Όπως δεν θα ξεχάσω ποτέ την απόγνωση και το κλάμα ενός ανθρώπου προχωρημένης ηλικίας (το είδα με τα μάτια μου) που εκλιπαρούσε τον ατσαλάκωτο στην τράπεζα για λίγα μόνο μετρητά από τη σύνταξή του, ρωτώντας τον μάταια, με έκφραση απελπισίας που έλιωνε σίδερα: «Πώς θα ζήσουμε εγώ κι η γυναίκα μου;»...

Και δεν θα ξεχάσουμε, τέλος, τις "επαναστατημένες" κυρίες του Διαδικτύου που θεοποιούσαν τον νάρκισσο στα social media, έχοντάς τον συνειδητά ή όχι αναγάγει σε οιονεί υποκατάστατο των υπαρξιακών ανεκπλήρωτων της άνυδρης ζωής τους - και ρίχνοντας ακόμα περισσότερα ξύλα στη φωτιά της ματαιοδοξίας του. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, αυτό είναι το μόνο για το οποίο υπεύθυνος δεν ήταν ο ίδιος...

Όχι, γι' αυτό το "δημιουργικά ασαφές" (sic) μείγμα ακαδημαϊκού τσαρλατανισμού και πολιτικής δηθενιάς ίσως δεν άξιζε να γυριστεί ένα (έστω μέτριο) έργο κινηματογραφικής τέχνης από φημισμένο σκηνοθέτη. Θα το δούμε, εν τούτοις, για να διαμορφώσουμε προσωπική άποψη. Και, στο διάλειμμα, ίσως κεράσουμε συμβολικά τον εαυτό μας μία τυρόπιτα. Σαν εκείνες που μας κράτησαν στη ζωή το εφιαλτικό καλοκαίρι του 2015...

Aixmi.gr - ΤΟ ΒΗΜΑ